Γιορτινό Διήμερο στον Καλοξύλο Νάξου 26 και 27 / 7 / 2025

 

Το γραφικό χωριό Καλόξυλος της Νάξου ντύνεται γιορτινά και μας προσκαλεί σε ένα ξεχωριστό διήμερο πολιτιστικών εκδηλώσεων με τίτλο «Παραμύθι, παραμύθι το Κουκί & το Ρεβύθι», που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 26 και την Κυριακή 27 Ιουλίου.

Μικροί και μεγάλοι θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια σειρά από διαδραστικές δράσεις, παραστάσεις, μουσικές βραδιές και γευστικές εμπειρίες, που αναδεικνύουν την παράδοση, τα προϊόντα και την πολιτιστική ταυτότητα της Νάξου.

Το εορταστικό διήμερο στον Καλόξυλο είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για τους επισκέπτες του νησιού και τους ντόπιους να απολαύσουν τη γνησιότητα της νάξιας φιλοξενίας, την τοπική γαστρονομία, τη μουσική και την παράδοση, μέσα σε ένα σκηνικό γεμάτο αυθεντικότητα και μεράκι.

Έκθεση Τέχνης

Καθ’ όλη τη διάρκεια του διημέρου, θα λειτουργεί η έκθεση γλυπτικής του Γιάννη Φραντζέσκου στην Αίθουσα « Δρακουλά ».

Όλες οι εκδηλώσεις είναι δωρεάν!

Το Πρόγραμμα Αναλυτικά

Εορταστικό Διήμερο στον Καλοξύλο
«Παραμύθι, παραμύθι το Κουκί & το Ρεβύθι»
Σάββατο 26 και Κυριακή 27 Ιουλίου

ΣΑΒΒΑΤΟ 26/7

«Της γειτονιάς μας τα παιχνίδια»
Αναπαράσταση διαχρονικών παιχνιδιών.

19:00 - Πλατεία Ουσάκιντων
«Η προίκα της γης. Βότανα και αρωματικά φυτά»
Παρουσίαση και γευστική δοκιμή.

«Με φακόλια, ρύζι και ρεβίθια, έλα να φτιάξω εγώ τ’ αλήθεια. Θα βάλω ιρβά και γιακές, σε ζυγαριές μοναδικές»
Παρουσίαση από ομάδες καλλιτεχνών για την τέχνη χρήσης φυσικών υλικών (όστρα, δημητριακά κ.ά.).

20:00 - Διαγωνισμός καθαρισμού πατάτας (για ενήλικες)
Ακολουθεί τηγάνισμα με παραδοσιακή μέθοδο.

21:00 - Παράσταση Καραγκιόζη
«Ο Καραγκιόζης γιατρός της συμφοράς» από τον Βασίλη Μπουντούνη.

22:00 - Μουσική βραδιά: «Κάνω την Ελλάδα γύρα με λαούτο και με λύρα»
Παραδοσιακές μουσικές με τον Κωνσταντίνο Φουντή (λύρα) και την Κωνσταντίνα Καλύβα (λαούτο).

ΚΥΡΙΑΚΗ 27/7

«Της γειτονιάς μας τα παιχνίδια»
Αναπαράσταση διαχρονικών παιχνιδιών.

19:00 - «Βρες το υλικό της συνταγής»
Εκπαιδευτικό παιχνίδι γευσιγνωσίας.
Παρουσίαση τοπικών προϊόντων & τροφών.

20:00 - «Τραταρίσματα. Η γλύκα του φρούτου και του βασικού από το μπουκάλι»
Γευστικές στάσεις με τοπικές γλυκές γεύσεις.

21:00 - Συναυλία με την τραγουδοποιό και τραγουδίστρια Ανδριάνα Μπάμπαλη

21/5 Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής στη Νάξο

 
Η μελωδικότερη μέρα του χρόνου πλησιάζει! Οι πρόβες έχουν ξεκινήσει και με μεγάλη χαρά σας ανακοινώνουμε το πρόγραμμα για τη φετινή γιορτή της μουσικής, στο Χαλκί φυσικά!
Τετάρτη 21 Ιουνίου
ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΧΑΛΚΕΙΟΥ
Ώρα έναρξης 19:00
Εργαστήρια Πολιτιστικού Συλλόγου Τραγαίας:

Συναυλία εργαστηρίου κιθάρας - αρμονίου
Παράλληλες δράσεις:
Έκθεση εργαστηρίου παιδικής τέχνης
Έκθεση εργαστηρίου κεραμικής
Πέμπτη 22 Ιουνίου
ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΧΑΛΚΕΙΟΥ
Ώρα έναρξης 21:00
The Athenian Phanerothyme Conspiracy- Ψυχεδελικό ροκ (Αθήνα) Duetto per caso feat. Αντώνης Νομικός - World music (Αθήνα)
Αντίφωνο – Παραδοσιακή μουσική από όλη την Ελλάδα (Χανιά)
Παρασκευή 23 Ιουνίου
ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΧΑΛΚΕΙΟΥ
Ώρα έναρξης 21:00
Adagio – Έντεχνο (Νάξος) Lazytrains- Rock n roll and beers. Garage, blues and whiskey (Αθήνα) Kadinelia - παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας με μια μπλουζ ίσως και ροκ διάθεση (Θεσσαλονίκη)
Mellow Trick – soul, funk, blues (Αθήνα)
Σας περιμένουμε!!!

Όταν ο Έρικ Κλάπτον τραγουδούσε στην Τερψιθέα

Ο Eric Clapton στο Κινηματοθέατρο ΤΕΡΨΙΘΕΑ
 παίζει στην θέση του κιθαρίστα Καρακαντά

Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του '60, όταν σε κάθε γειτονιά του Πειραιά υπάρχουν τοπικά ερασιτεχνικά συγκροτήματα, αποτελούμενα κυρίως από μαθητές του τοπικού γυμνασίου ενώ την ίδια περίοδο εμφανίζονται και οι πρώτοι ραδιοερασιτέχνες που εξέπεμπαν τα γνωστά "πειρατικά" προγράμματα κάτω από αντίξοες συνθήκες που δημιουργούσαν τα γνωστά ραδιογωνιόμετρα της αστυνομίας που τους εντόπιζαν και προχωρούσαν σε κατασχέσεις των μηχανημάτων. 

Τα ερασιτεχνικά αυτά τοπικά συγκροτήματα, έδιναν παραστάσεις γνωστές ως "κυριακάτικα μουσικά πρωινά" σε αίθουσες κινηματοθεάτρων. Για να είναι μια τέτοια αίθουσα κατάλληλη, θα έπρεπε να διαθέτει πρωτίστως υπερυψωμένη σκηνή κάτω από την οθόνη. Κατάλληλες αίθουσες για τον σκοπό αυτό στον Πειραιά ήταν οι κινηματογράφοι Αρμονία και Δελφοί στην Καλλίπολη αλλά κυρίως ο κινηματογράφος Τερψιθέα στην ομώνυμη πλατεία.

Μερικά συγκροτήματα μέσα από αυτά τα "μουσικά πρωινά" κατάφεραν να
αποκτήσουν κοινό που τους ακολουθούσε διαρκώς σε όποια σκηνή και αν παρουσιάζονταν.

Ένα από τα ελληνικά συγκροτήματα της πρώιμης αυτής φάσης ήταν και οι αθηναίοι Juniors που αποτελούνταν από τους Αλέκο Καρακαντά (κιθάρα) τον Παρίτση (κιθάρα και φωνητικά), τον Τζίμη Νταή (κρουστά), τον Γιώργο Τσίκνη (φωνητικά), τον Λάκη Βλαβιανό (πιάνο), τον Πέτρο Κολάτο (σαξόφωνο) και τον

UP Festival 2015. Pori Beach Koufonissi 15 - 16 -17 - 18 -19 Ιουλίου

UP Festival Vol. 5
Όταν υπάρχει καλή διάθεση έστω και την ύστατη στιγμή όλα τα προβλήματα λύνονται. Ευχαριστούμε όλους εσάς για το απίστευτο ενδιαφέρον σας, την κοινότητα Κουφονησίου και όλους τους φίλους μας στο νησί που έτρεξαν μέχρι τέλους για να μείνει το Up Festival σπίτι του. Ένα μεγάλο συγγνώμη για την αναστάτωση που προκαλέσαμε στον προγραμματισμό αρκετών απο εσας.
UP Festival 2015. Pori Beach Koufonissi 15 - 16 -17 - 18 -19 Ιουλίου

Πέμπτη 16 Ιουλίου: Φοίβος Δεληβοριάς/ Σtella/ Cave Children/ Daphne And The Fuzzz/ Melorman DJ Set: KonZou
Παρασκευή 17 Ιουλίου: Vodka Juniors/ Bazooka/ My Drunken Haze/ Whereswilder DJ Set: Matina Sous Peau
Σάββατο 18 Ιουλίου: Παύλος Παυλίδης & B-Movies/ Moa Bones/ No Clear Mind/ Sillyboy DJ Set: Λατερνατιβ
Pre/ After Events: Τετάρτη 15 Ιουλίου Irene Skylakaki (unplugged), Kυριακή 19 Ιουλίου Xaxakes (unplugged), DJ Set: Konstantinos Dagritzikos
Warm UP party: 13 Ιουνίου at Six Dogs
Artwork: Bob Studio
Υπό την αιγίδα κοινότητας Κουφονησίου.

Τελικά τι παίζει με το ίντερνετ και τη μουσική;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα βγάζει ένας καλλιτέχνης από την πώληση ενός άλμπουμ ή την αναπαραγωγή ενός κομματιού του στο YouTube;
To ίντερνετ άλλαξε πολλά στον κόσμο μας και ένα απ’ αυτά ήταν η μουσική βιομηχανία. Με την εδραίωση των p2p δικτύων και την άνοδο των ταχυτήτων πρόσβασης στον παγκόσμιο ιστό, το παράνομο downloading περιεχομένου (από μουσικά κομμάτια και άλμπουμ ολόκληρα, μέχρι ταινίες, σειρές και φυσικά λογισμικό) εξελίχθηκε σε αγαπημένο «σπορ» των θαμώνων του κυβερνοχώρου. Στην πορεία τα πράγματα άλλαξαν ελαφρώς αφού κάτι η ψηφιακή διανομή (ας είναι καλά η Apple με το iTunes) και κάτι το YouTube και οι παρεμφερείς με αυτό υπηρεσίες (μιας που η πλειοψηφία του δυτικού κόσμου απολαμβάνει ικανοποιητικές ταχύτητες πρόσβασης στο διαδίκτυο), μείωσαν κάπως τη «χασούρα» για τις δισκογραφικές –πρωτίστως- και τους ίδιους τους καλλιτέχνες –δευτερευόντως, δυστυχώς.
Συχνά δεχόμαστε προτροπές για να αγοράζουμε τα κομμάτια ή/και τα άλμπουμ των αγαπημένων μας τραγουδιστών και συγκροτημάτων, καθώς έτσι και μόνο έτσι τους επιβραβεύουμε για τη δουλειά τους και τους επιτρέπουμε να συνεχίσουν να την κάνουν. Πόσο κοντά όμως είναι όλα αυτά στην πραγματικότητα; Φως στο τούνελ ανέλαβε να ρίξει για άλλη μια φορά μετά το 2010 ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ ΜακΚάντλς. Ο στόχος του; Να αποδείξει πόσες φορές πρέπει να αγοραστεί ή να αναπαραχθεί ένα κομμάτι ή άλμπουμ προκειμένου ο

RIP...JOE COCKER

Γιάννης Πετρίδης – Μια ζωή μες στα τραγούδια! | Του Νίκου Ορφανού στο Machine Art Press

18 September 2014 
Του Νίκου Ορφανου

Τι να πρωτοσυζητήσω με το Γιάννη Πετρίδη; Ακούω τις εκπομπές του 33 χρόνια. Διάβαζα τo περιοδικό του, έχω αγοράσει πολλούς δίσκους που άκουσα ή μου πρότεινε, είναι ο υπεύθυνος για τον τρόπο που ακούω μουσική, σε μεγάλο βαθμό. Επί σειρά ετών η απογευματινή ώρα, 4-5 ήταν δική του. 
 Όταν σταμάτησε η εκπομπή του, στο κρατικό ραδιόφωνο, μετά από 38 χρόνια, τα απογεύματα δεν ήξερα τι να κάνω. Μουσικός παραγωγός, συλλέκτης, γνώστης, εκδότης του ιστορικού περιοδικού Ποπ & Ροκ από το ’78 έως το ’95 περίπου, συνεργάτης στις εφημερίδες Μεσημβρινή, Ελευθεροτυπία, Βήμα κ.α, μουσικοκριτικός, διευθυντής στο ελληνικό παράρτημα της Virgin, τότε που έβγαιναν συγκλονιστικές κυκλοφορίες ταυτόχρονα με το εξωτερικό, μέλος στο αμερικάνικο Rock ‘n Roll Hall of Fame με δικαίωμα ψήφου, και βασικός υπεύθυνος ξοδέματος αμέτρητου εφηβικού χαρτζηλικίου σε δίσκους και συναυλίες, κάμποσων γενεών. Ο Γιάννης είναι ο δάσκαλος όλων εμάς των μουσικόφιλων, όλων εμάς για τους οποίους, η βελόνα στο πικάπ, από τότε που πρωτοκάθησε επάνω στον αυλάκι του δίσκου, δεν ξανασηκώθηκε ουσιαστικά ποτέ. Κυρίες και κύριοι, για τη συνέχεια κοντά σας, ο Γιάννης Πετρίδης:

-Γιατί η νέα γενιά δεν ακούει ροκ όπως οι γονείς τους;
Η κοινωνία πια έχει διαφοροποιηθεί. Και αυτό δε συνέβη μόνο στην Ελλάδα.

Πάκο ντε Λουθία: Εφυγε από τη ζωή ο «μάγος του φλαμένκο»

Ο ισπανός μετρ του φλαμένκο Πάκο ντε Λουθία πέθανε στο Μεξικό σε ηλικία 66 ετών, ανακοίνωσε η δημοτική αρχή της γενέτειράς του, της πόλης Αλχεθίρας στη νότια Ισπανία.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της δημοτικής αρχής της γενέτειράς του ο δεξιοτέχνης κιθαρίστας και συνθέτης πέθανε από έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Όπως αναφέρει η El Pais, επικαλούμενη μαρτυρία στενού του φίλου, έπαθε το έμφραγμα την ώρα που έπαιζε με τα παιδιά του στην παραλία του Κανκούν, όπου έχει εξοχική κατοικία.
Ο «επαναστάτης της κιθάρας»
Γεννημένος στην Αλχεθίρας της Ανδαλουσίας στις 21 Δεκεμβρίου του 1947, o Πάκο ντε Λουθία - κατά κόσμον Φρανσίσκο Σάντσεθ Γκόμεθ - καταγόταν από μουσική οικογένεια με μεγάλη παράδοση στο φλαμένγκο.

Η μουσική του ευφυία έγινε εμφανής από νωρίς, όταν σε ηλικία μόλις πέντε

Η μουσική είναι περίεργο πράγμα - του Στέλιου Αρτεμάκη ,

του Στέλιος Αρτεμάκης απο oneman.gr

Τραγούδια που “κολλάνε” στο νου, τέλεια μουσικά “αυτιά”, αυτοδίδακτοι μουσουργοί, το τραγούδι της φάλαινας και άλλα περίεργα φαινόμενα που σχετίζονται με τη μουσική.

Η μουσική μπορεί να σε κάνει να κλάψεις. Μπορεί να σε κάνει και να χαρείς. Να κολλήσει στο μυαλό σου και να σκέφτεσαι τον ίδιο εκνευριστικό σκοπό για μέρες. Μπορεί να κατευνάσει το κτήνος ή να θεραπεύσει την ερωτική απογοήτευση. Να σε διεγείρει και μετά να σε χαλαρώσει. Μπορεί να παίξει περίεργα παιχνίδια με το μυαλό σου. Η μουσική είναι περίεργο πράγμα.
Το μουσικό αυτί
Ενα από τα πιο περίεργα φαινόμενα είναι το τέλειο μουσικό αυτί. Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να αντιλαμβάνονται και να αναγνωρίζουν απόλυτες νότες. Συμβαίνει ασυνείδητα, σχεδόν ενστικτωδώς και χωρίς τη χρήση άλλης νότας ως

Τα δέκα πιο ακριβά videoclip στην ιστορία της μουσικής

Η μουσική βιομηχανία επενδύει πολλά χρήματα στη δημιουργία videoclip. Μπορεί τα χρήματα αυτά να είναι ψίχουλα, μπροστά στο κόστος μιας ταινίας του Hollywood, αλλά, παρ' όλ' αυτά, όταν το όνομα του σταρ είναι μεγάλο, οι εταιρίες δεν τσιγκουνεύονται τα λεφτά, για ένα videoclip που θα συμβάλλει στην προώθησή του νέου του τραγουδιού.

Δείτε, λοιπόν, τα 10 πιο ακριβά videoclip στην ιστορία της μουσικής. Το χαρακτηριστική είναι ότι μόνο 2 από αυτά δημιουργήθηκαν τον 21ο αιώνα. Τα περισσότερα έχουν δημιουργηθεί τη δεκαετία του 90. Ίσως αυτό κάτι σημαίνει και για την οικονομική πορεία της μουσικής βιομηχανίας.
1. Michael Jackson και Janet Jackson, "Scream" (1995) — 7 εκατ. δολάρια
Το ασπρόμαυρο videoclip με την sci-fi υπόθεση και τα περίπλοκα ψηφιακά εφέ του Mark Romanek έγινε το ακριβότερο videoclip στην ιστορία της μουσικής. 
2. Britney Spears, "Work B--ch" (2013) — 6.5 εκατ. δολάρια
Λαμποργκίνι, περίεργα εφέ και κούκλες που τινάζονται στον αέρα ανέβασαν στα ουράνια το κόστος αυτού του videoclip. 
3. Madonna, "Die Another Day" (2002) — 6.1 εκατ. δολάρια
Το videoclip για την ταινία του James Bond στοίχισε κάτι παραπάνω. 007 είναι

«Για μένα ο παραλογισμός είναι η μόνη πραγματικότητα» - Είκοσι χρόνια χωρίς τον Φρανκ Ζάπα

Δύο είναι τα πράγματα τα οποία μου κόστισε η χρόνια φοβία μου για τα αεροπλάνα: δεν παραβρέθηκα στην πτώση του τείχους του Βερολίνου και δεν είδα ποτέ ζωντανά τον Φράνκ Ζάππα, το σημαντικότερο συνθέτη που γέννησε το Ροκ εν Ρολ και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της αμερικανικής κουλτούρας του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Και είναι κάτι που το σκέφτομαι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες και ειδικά φέτος που συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από το θάνατό του.
Από τους Mothers of Invention που αμφισβήτησαν το νεολαιίστικο κίνημα της δεκαετίας του 1960 εκ των έσω (όντες πιο ακραίοι χωρίς ναρκωτικά από όλους όσους τα χρησιμοποιούσαν) ως τις συμφωνικές ορχήστρες της Ευρώπης στη δεκαετία 1980-1990, κάθε δράση του Ζάππα ήταν μια έκρηξη φαντασίας, μια σπουδή πάνω στο πώς η δημιουργικότητα βρίσκει δρόμους για να εκφραστεί, να συνεπάρει και να προβληματίσει. Και όλα αυτά χωρίς να χάσει την πλάκα της.
Είναι απολύτως αδύνατον να συμπυκνώσει κανείς τη μεγαλοφυΐα του Ζάππα μέσα σε λίγες λέξεις –το μουσικό του έργο είναι 94 άλμπουμ (και μεγαλώνει διαρκώς καθώς η οικογένειά του εξακολουθεί να κυκλοφορεί παλιές του ηχογραφήσεις) ενώ ο σχολιασμός του στα πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά πράγματα της χώρας του καταγράφεται σε αμέτρητα βιβλία, στίχους και συνεντεύξεις σε όλα σχεδόν τα μέσα. Απλωμένος σε όλες τις μορφές έκφρασης και με ένα χιούμορ που κάνει τους ντανταϊστές να μοιάζουν συντηρητικοί, ο Ζάππα δεν ήταν απλώς ο «Μεγάλος Αμερικανός Συνθέτης» αλλά ο «Μεγάλος Αμερικανός Καλλιτέχνης».

 Ο Φρανκ Ζάπα, ο οξύτερος μουσικός νους του rock ‘n roll και δαιμόνιος κοινωνικός κριτικός που επηρέασε πολλούς από τους σημερινούς μουσικούς, πέθανε σαν σήμερα το 1993.
 Ο πιο παραγωγικός μουσικός της γενιάς του, άφησε πίσω του τεράστιο έργο όπου γεφύρωνε, με αξιοσημείωτη άνεση, πλήθος ειδών – από τη ροκ, τη τζαζ, την R&B έως την αβαντ-γκαρντ και την κλασική – αμφισβητώντας τα status quo τόσο στην μουσική όσο και στην κοινωνικοπολιτική σκηνή.
O Frank Vincent Zappa γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1940 στην Βαλτιμόρη της πολιτείας Μέριλαντ των ΗΠΑ, πρωτότοκος γιος του ελληνοαραβικής καταγωγής καθηγητή Francis Vincent Zappa και της Ιταλίδας – και κατά ¼ Γαλλίδα - Rose Marie Colimore. Αυτοδίδακτος και λάτρης της μουσικής R&B της δεκαετίας του ’50 αλλά και του έργου συνθετών μοντέρνας κλασικής και αβάντ-γκαρντ όπως οι Stravinsky, Varèse, Bartok, Shoenberg, Webern, ο νεαρός Frank δημιούργησε την πρώτη του μπάντα, The Black-Outs, στο λύκειο. Την ίδια εποχή γνώρισε τον μετέπειτα συνεργάτη του και θρύλο της underground σκηνής Don Van Vliet, τον οποίο φέρεται να βάφτισε ο ίδιος «Captain Beefheart».
To 1963 έγραψε τη μουσική για το γουέστερν Run Home Slow και χρησιμοποίησε τα έσοδα για να φτιάξει στούντιο στην Καλιφόρνια. Γνώρισε και έγινε φίλος με τον Mothers Ray Collins και τον Jim “Motorhead” Sherwood, και μαζί με τον Beefheart έφτιαξε το συγκρότημα The Soots.
Το 1964 συμμετέχει στους Soul Giants και στην συνέχεια στους the Mothers – που αργότερα θα μετονομαστούν σε The Mothers of Invention. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφορεί το Freak Out! από την MGM. Το 1965 ο Zappa κατηγορήθηκε για «συνωμοσία με στόχο την πορνογραφία» λόγω μιας ηχογράφησης βογγητών και ήχων τριξίματων κρεβατιού. Καταδικάζεται σε εξάμηνη φυλάκιση και εκτίει 10 μέρες από την ποινή - βγαίνει από τη φυλακή με άλλο βλέμμα για το «Αμερικάνικο όνειρο».
Το 1966 συγκέντρωσε μια ομάδα μουσικών έτοιμων να παίξουν τη μουσική του: «Ποτέ δεν είχα την πρόθεση να γράψω μουσική ροκ. Πάντοτε ήθελα να

Ο Βασιλιάς της Soul, Otis Redding-(Sitting On) The Dock Of The Bay του Otis Redding ηχογραφηθηκε σαν σημερα το 1967

Το (Sitting On) The Dock Of The Bay του Otis Redding ηχογραφήθηκε σαν σήμερα το 1967, ο Otis δεν πρόλαβε να δει την κυκλοφορία του, σκοτώθηκε σε πτώση αεροπλάνου τρεις μέρες αργότερα 

Ο Βασιλιάς της Soul, Otis Redding

Αναφέρονται σε αυτόν ως το Βασιλιά της soul, εξαιτίας της συναισθηματικά φορτισμένης φωνής του. Η καριέρα του διήρκεσε λιγότερο από δεκαετία, λόγω του τραγικού αεροπορικού δυστυχήματος. Ήταν ένας τραγουδιστής με τέτοιο επιβλητικό ανάστημα που μέχρι και σήμερα θεωρείται ένας από τους θεμέλιους λίθους της soul, στην αγνή και πρωτότυπη εκδοχή της. Με λίγα λόγια το όνομα του Otis Redding είναι συνώνυμο με τον όρο soul.
Ο Redding γεννήθηκε σε μία μικρή πόλη ονόματι Dawson, στην Georgia. Στα πέντε του η οικογένειά του μετακόμισε στη Macon. Ξεκίνησε να τραγουδάει στη χορωδία της εκκλησίας και ως έφηβος διακρινόταν σε ένα show για ταλέντα στο Douglass Theatre για δεκαπέντε συνεχόμενες εβδομάδες. Ο συντοπίτης του Little Richard είναι η πρώτη του επιρροή. Σε μία δήλωσή του ο Redding αναφέρεται σε αυτόν λέγοντας, “Αν δεν υπήρχε ο Little Richard, δε θα βρισκόμουν εδώ. Μπήκα στο χώρο της μουσικής εξαιτίας του – είναι ο εμπνευστής μου. Συνήθιζα να τραγουδάω σαν αυτόν, κυρίως τα Rock ‘n’ Roll κομμάτια του”.
Όπως σημειώνει και ο Bob Rolontz στο δίσκο του καλλιτέχνη στην Atlantic, το 1966  ”Otis Blue – Otis Redding Sings Soul”, ‘Σε όλες τις πετυχημένες πορείες, υπάρχει πολύς δρόμος μέχρι την κορυφή, έτσι έγινε και με τον Otis Redding”.
Ο Redding ξεκινάει κάνοντας τα φωνητικά στον Johnny Jenkins and the Pinetoppers, ένα συγκρότημα που καθιερώθηκε μεταξύ των κολλεγίων και των πανεπιστημίων του Νότου. Ένας από τους πρώτους του δίσκους με το συγκρότημα με τίτλο “Love Twist”, έκανε αίσθηση σε τοπικό επίπεδο. Αρκετό καιρό μετά και όντας ακόμη μέλος του group, ηχογράφησε το “These Arms Of Mine”, η πρώτη μεγάλη επιτυχία και το έναυσμα για να ξεκινήσει το ταξίδι του στη μουσική.
To 1962 o Otis -που τελούσε και χρέη οδηγού για την μπάντα- συνοδεύει κουβαλώντας τον εξοπλισμό του Jenkins στα studios της Stax Records. Αφού περίμενε υπομονετικά μια ολόκληρη μέρα, επέμενε να του δώσουν μια ευκαιρία ακρόασης. Όταν τελικά τα καταφέρνει, οι παρευρισκόμενοι στο session, χαρακτήρισαν την εμπειρία τους ως θεόσταλτη.
Εκεί συνεργάστηκε με την ιστορική μπάντα Booker T. and the M.G.s και ειδικά τον κιθαρίστα Steve Cropper. όντας ο ίδιος κιθαρίστας αναμιγνυόταν και στις ενορχηστρώσεις των ηχογραφήσεων, ενώ πολύ συχνά σφύριζε στους μουσικούς του τις μελωδίες που τελικά εντάσσονταν στα κομμάτια του. Οι ηχογραφήσεις του ήταν η αποθέωση της soul, γεμάτες πάθος και ένταση. Ο Donald “Duck” Dunn και μπασίστας των M.G.s,θυμάται: “Με το που θα έμπαινε μέσα στο studio, θα μας ανέβαζε τη διάθεση. Όλοι ήθελαν να παίξουν με τον Otis. Κατάφερνε να σου βγάζει τον καλύτερό σου εαυτό”.
Ο Redding άφησε πίσω του μία κληρονομιά, που κατά κύριο λόγο βασίζεται στην τετράχρονη  συνεργασία του με την εταιρεία Stax/Volt Records από το 1963 μέχρι το θάνατό του 1967. Η τραγική ειρωνία είναι ότι αν και συνεχώς βρισκόταν στα R&B charts ξεκινώντας με το Top Ten του “Mr. Pitiful” το 1965, κανένα από

Σαν σήμερα 25 Σεπτεμβρίου… John Bonham: Το άδοξο τέλος του 32χρονου γίγαντα των τυμπάνων, 32 χρόνια πριν

        

       

A STAR IS BORN
32 χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που έσβησε η λάμψη ενός από τους πλέον κορυφαίους ντράμερ στην ιστορία της μουσικής, του μέγιστου John Bonham. 
 Γεννήθηκε στο Redditch της Αγγλίας και σύμφωνα με τους γονείς του, ο ενθουσιασμός του για τα τύμπανα ήταν εμφανής ήδη στην ηλικία των πέντε ετών. Μετέτρεπε οποιοδήποτε αντικείμενο οικιακής χρήσης, σε ό,τι μπορούσε να τον βοηθήσει να παίξει ντραμς. Από κατσαρόλες και  τηγάνια  μέχρι δοχεία με άλατα για το μπάνιο ή το τσίγκινο κουτάκι του καφέ, αντικείμενα στα οποία βάραγε με μαχαίρια και πιρούνια αντί για μπαγκέτες. Στα δέκα του χρόνια, η μητέρα του, του έκανε δώρο το πρώτο κομμάτι πραγματικού εξοπλισμού. Βλέποντας το πάθος που είχε να μάθει το συγκεκριμένο όργανο, οι γονείς του, του αγόρασαν το πρώτο του πλήρες kit στα 15 του. Δεν έκανε ποτέ του μαθήματα και αξιοποίησε απλώς τις συμβουλές που του έδωσαν κατά την εφηβεία του, άλλοι ντράμερ της περιοχής του. Περίπου το 1963, μαθητής ακόμα, έπαιξε με τους Blue Star Trio και Gerry Levene & the Avengers. Ο Bonham παρακολούθησε το δευτεροβάθμιο μοντέρνο σχολείο Lodge Farm, όπου ο διευθυντής του έγραψε μια φορά στην καρτέλα αναφοράς: «Αυτός ή σκουπιδιάρης θα γίνει ή εκατομμυριούχος».

 Όταν τέλειωσε από το σχολείο, το 1964, δούλεψε με τον πατέρα του ως μαθητευόμενος ξυλουργός, ενώ στο μεταξύ έπαιζε σε διάφορες μπάντες. Η πρώτη ημι-επαγγελματική συμμετοχή του ήταν στους Terry Webb and the Spiders, την ίδια εποχή που γνώρισε και τη μέλλουσα γυναίκα του Pat Phillips. Πέρασε ακόμη από τοπικές μπάντες του Birmingham και δύο χρόνια μετά, έχοντας ανάγκη από χρήματα, ενσωματώθηκε σε μια μπλουζ μπάντα, τους  Crawling King Snakes, των οποίων τραγουδιστής ήταν ο Robert Plant. Το 1967 συμφώνησε να παίξει στους A Way of Life από τους οποίους είχε περάσει και

Το «τσίμπημα» των Σκορπιών-Έντονες συγκινήσεις χάρισαν οι θρυλικοί Scorpions στο Λυκαβηττό [εικόνες + βίντεο]

Επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά τη φήμη του θρύλου τους, οι αεικίνητοι Scorpions, χάρισαν χθες στο κοινό της Αθήνας έντονες στιγμές συγκίνησης και απόλυτης μελωδίας. Στο κατάμεστο θέατρο του Λυκαβηττού οι περίπου τρεις χιλιάδες φανατικοί θαυμαστές, δεν έπαψαν να χειροκροτούν και να επευφημούν τους «ακουστικούς» αυτή τη φορά Scorpions, στην πρώτη από τις τρεις προγραμματισμένες συναυλίες του συγκροτήματος στη χώρα μας (11,12 και 14 Σεπτέμβρη).
Με τραγούδια από το παρελθόν αλλά και νέα κομμάτια, το μακροβιότερο και πιο επιτυχημένο ροκ συγκρότημα, «λύτρωσε» το ελληνικό κοινό, ύστερα από την τριετή απουσία τους. Σε τραγούδια- διασκευές όπως δεν τα έχουμε ακούσει ποτέ, οι Scorpions μάγεψαν τους πιστούς τους θαυμαστές. Οι δώδεκα άλλωστε μουσικοί που τους πλαισίωναν, μετέφεραν με άψογο τρόπο τις ακουστικές διασκευές των ήδη γνωστών τραγουδιών τους. Πάνω από είκοσι τραγούδια και ορχηστρικές συνθέσεις, συμπλήρωσαν τις δυόμισι ώρες απόλυτου ρυθμού, έντασης και νοσταλγίας.
Έξι κίονες και τρεις μεγάλες αφίσες με αρχαίες απεικονίσεις, συνέθεταν το λιτό και απόλυτα εναρμονισμένο με το θέατρο, σκηνικό. «Γεια σου Αθήνα», φώναξε ο αρχηγός και τραγουδιστής του συγκροτήματος Κλάους Μάινε, ο οποίος βγήκε στη σκηνή λίγο πριν τις εννέα και όπως ήταν αναμενόμενο αποθεώθηκε από το κοινό.
Το «Sting in the tail» επέλεξαν οι «Σκορπιοί» για να ανοίξουν τη συναυλία τους, κομμάτι από τον τελευταίο και ομώνυμο δίσκο τους (2010), ίσως για να θυμίσουν στο κοινό κάτι από την τελευταία φορά που τραγούδησαν γι΄ αυτούς.
Οι τρεις συναυλίες θα μαγνητοσκοπηθούν για το MTV Unplugged, ενώ το DVD θα κυκλοφορήσει σε 47 χώρες. Η επιλογή της Ελλάδας για την υλοποίηση αυτού του πρότζεκτ, δεν ήταν καθόλου τυχαία καθώς όπως οι ίδιοι οι Σκορπιοί έχουν δηλώσει: «Οι Έλληνες είναι οι μεγαλύτεροι θαυμαστές μας- αυτός είναι ο κύριος λόγος που αποφασίσαμε να κάνουμε το πρότζεκτ στην Αθήνα. Επιστρέφουμε για να αποδείξουμε ότι οι Έλληνες είναι μέσα στην καρδιά μας όλα αυτά τα χρόνια».
Μοναδική στιγμή της βραδιάς δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από εκείνη όπου ο Klaus Meine, τύλιξε γύρω από το σώμα του την ελληνική σημαία- που του έδωσε

Active Member: Τη μάχη κατά του ρατσισμού θα τη δίνουμε όλη μας τη ζωή

Είκοσι χρόνια μουσικής δημιουργίας για τους Active Member σημαίνουν είκοσι χρόνια στίχων αιχμηρών, που δεν διστάζουν να σχολιάσουν κάθε πτυχή της ελληνικής κοινωνίας. Από το «Φυσάει κόντρα» μέχρι το «Σκυλογιοί (new plus version)» ή τη μουσική επένδυση της παράστασης «Μια Γιορτή στου Νουριάν», ο ρατσισμός και τα υπόλοιπα προβλήματα των μεταναστών και των προσφύγων έχουν κυρίαρχη θέση στο έργο του συγκροτήματος, το οποίο καθιέρωσε το hip hop στην Ελλάδα και δημιούργησε τo Low Bap.

Λίγο πριν από τη συναυλία των Active Member στο Γκάζι, με τίτλο «Τραγούδα μαζί μας να φύγει το σκοτάδι», ο B.D. Foxmoor (Μιχάλης Μυτακίδης) μιλά για το ρατσισμό στο 1againstracism.gr, την πλατφόρμα κατά της ρατσιστικής βίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, και επιλέγει τα δικά του αγαπημένα τραγούδια ενάντια στη μισαλλοδοξία.
Τι θέση έχει στο έργο σου το θέμα του ρατσισμού, της μετανάστευσης και της προσφυγιάς;
Η προσφυγιά, σαν διήγηση, με επηρεάζει από την αρχή της ζωής μου, πολύ πριν ασχοληθώ με τη μουσική. Μεγάλωσα στη γειτονιά του Φαναρακίου στο Πέραμα, την οποία είχαν δημιουργήσει πρόσφυγες από το Φανάρι. Όσο μεγάλωνα με φώναζαν Τουρκόσπορο, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς, παρόλο που ήμουν τρίτης γενιάς πρόσφυγας. Επομένως, καταλαβαίνεις ότι αυτή την ιστορία την κουβαλούσα μέσα μου και βγήκε αργότερα και στα τραγούδια.
Πώς βλέπεις να εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο των ρατσιστικών διακρίσεων;
Πρόκειται για ένα κτήνος που είναι κρυμμένο μέσα μας και όλοι μπορεί να πέσουμε στην παγίδα του. Όλοι έχουμε κάνει κάποια στιγμή διακρίσεις. Αλλά νομίζω ότι, εδώ, πάντα υπήρχε ρατσισμός και ότι η χώρα πάντοτε θα ταλαιπωρείται από αυτή την ιστορία. Όταν μια χώρα έχει φτιαχτεί από ένα συνονθύλευμα φυλών, προσφύγων κ.ο.κ. πάντα θα ψάχνει να βρει μια ταυτότητα και μέσα στην αγωνία της να το πετύχει πολλές φορές θα γίνεται πιο σκληρή, πιο απόλυτη ή θα χρησιμοποιεί παρωχημένες λογικές. Δεν νομίζω ότι θα γλυτώσουμε εύκολα. Σημασία έχει να μπορούμε να μιλάμε και όσοι είμαστε απέναντι από αυτό –να έχουμε τη δυνατότητα. Γιατί οι άλλοι αυτή τη δυνατότητα την κερδίζουν

Ennio Morricone: Ένας πραγματικός μαέστρος - Από τον Γιάννη Πετρίδη

Από τον Γιάννη Πετρίδη 
Ούτε ο ίδιος δεν ξέρει για πόσες κινηματογραφικές ταινίες έχει γράψει μουσική, αλλά σίγουρα ένας αριθμός γύρω στις 500 θα πλησίαζε αρκετά την πραγματικότητα και αυτό αυτομάτως θα σήμαινε ότι έγραφε περίπου κάθε μήνα μουσική για κάποια ταινία.

Οι περισσότεροι συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής ελπίζουν κατά βάθος να μπορέσουν κάποτε να γράψουν ένα αναγνωρίσιμο μουσικό θέμα, όπως π.χ. το θέμα του Henry Mancini για την ταινία Ο Ροζ Πάνθηρας. Ο Ennio Morricone δεν χρειάστηκε να ανησυχεί γι' αυτό, αφού το κατάφερε από τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο και το επανέλαβε αργότερα αρκετές φορές.

Ανάμεσα στους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε υπάρχουν ονόματα με εντελώς διαφορετικό τρόπο σκηνοθεσίας, όπως οι Bernardo Bertolucci, Terrence Malick, Brian de Palma, Roman Polanski, George Lautner, Mauro Bolognini, Franco Zeffirelli, Pedro Almodovar, Francis Girod, Pier Paolo Pasolini, Henri Verneuil, Giuseppe Tornatore και Gillo Pontecorvo.

Τα πρότυπα που ακολούθησε ο μεγάλος ιταλός συνθέτης ήταν ο Max Steiner και η μουσική που έγραψε για ταινίες όπως Οσα παίρνει ο άνεμος, Κινγκ Κονγκ, ο Erich Wolfgang Korngold με τα Adventures Of Robin Hood και The Sea Hawk, ο Miklos Rozsa και τα Ben-Hur, Jungle Book και Ιβανόης, ο Dimitri Tiomkin και ο Bernard Herrmann. Η ταινία που τον έκανε όμως να αγαπήσει την κινηματογραφική μουσική ήταν Ο Χιτών του 1954 με την εκπληκτική μουσική του Alfred Newman και η πρώτη επαφή του με αυτήν ήταν όταν το 1959 ο συνθέτης Mario Nascimbene τού ανέθεσε να ενορχηστρώσει τη μουσική που είχε γράψει για την ταινία Morte di Un Amico.

Ανάλογες επιρροές είχαν βέβαια και οι John Williams, Jerry Goldsmith, John Barry και Elmer Bernstein.

Ο Morricone γεννήθηκε στη Ρώμη στις 10 Νοεμβρίου του 1928. Γιος τρομπετίστα της τζαζ, του Mario Morricone, ο Ennio έγραψε για πρώτη φορά μουσική σε ηλικία 6 ετών και οι γονείς του, διακρίνοντας το ταλέντο του, αποφάσισαν να τον στείλουν να σπουδάσει μουσική, όταν έγινε εννέα ετών, στην Εθνική Ακαδημία τής Σάντα Σεσίλια.

Σε ηλικία 18 ετών και λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, παίρνει το πτυχίο στην τρομπέτα και γράφει το πρώτο του έργο για φωνή και πιάνο με τον τίτλο Il Mattino (Το Πρωινό).

Στις αρχές της δεκαετίας του '50, παράλληλα με τα κλασικά του έργα, που ήταν συνήθως για φωνή και πιάνο, θα αρχίσει να γράφει μουσική ως επένδυση σε ραδιοφωνικά προγράμματα.

Στη συνέχεια, οι συνεργασίες του με καλλιτέχνες όπως οι Renato Rascel, Mario Lanza, Rita Pavone, Eduardo Vianello, Milva, Gianni Morandi, Mina κ.ά., τον έκαναν γνωστό στους ποπ μουσικούς κύκλους και τον καθιέρωσαν έναν ως από τους σημαντικότερους συνθέτες και ενορχηστρωτές στη δεκαετία του '60. Παράλληλα άρχισε να γράφει μουσική για κινηματογραφικές ταινίες που συνήθως ήταν ιταλικές εκδοχές των αμερικανικών ταινιών western και είχαν για σκηνοθέτη τον φίλο και παλιό συμμαθητή του Sergio Leone, ο οποίος πριν αρχίσει να ασχολείται με τα western είχε σκηνοθετήσει το 1961 την ταινία Ο Κολοσσός Της Ρόδου και το 1962 ήταν βοηθός του Robert Aldrich στο φιλμ

ΟΙ 50 ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Το Rolling Stone δημοσίευσε πρόσφατα την λίστα με τους 50 καλύτερους καλλιτέχνες σε ζωντανές εμφανίσεις και όπως ήταν αναμενόμενο ο Bruce είναι στην κορυφή για πολλούς λόγους, όπως άλλωστε έγραψε εδώ και αρκετές μέρες ο Σάββας Σπανούδης *

Bruce Springsteen: Είναι ο καλύτερος live perfomer

Στην λίστα υπάρχουν αρκετοί που θα ήθελε κάποτε να δει και το Ελληνικό κοινό και μερικοί που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε,  αλλά μάλλον θα κάνουμε μαύρα μάτια να ξαναδούμε στα επόμενα χρόνια κάποιον από αυτήν την λίστα, μ ετην εξαίρεση ίσως του Nick Cave και ίσως της Patti Smith.

O Prince είναι όπως είναι φυσικό στο Νο 2 γιατί μετά τον Bruce είναι ο μόνος που θα μπορούσε να τον ακολουθήσει.  

50. Fiona Apple
49. Taylor Swift
48. Green Day
47. Sigur Ros
46. Tool
45. Lady Gaga
44. Janelle Monae
43. Mumford and Sons
42. Skrillex
41. Tame Impala
40. Eric Church

J.J. CALE: Πέθανε ένας αντι-ήρωας του ροκ - Από τον Γιάννη Πετρίδη

Ο J.J. Cale που πέθανε χθες σε ηλικία 74 ετών ήταν πάντα  συνεπής στα ραντεβού με τους φίλους της μουσικής του και κάθε 5-6 χρόνια μάς έδινε την ικανοποίηση να ακούμε νέα τραγούδια του.

Πάντα χαμηλού προφίλ, αυτός ο αντι-ήρωας του ροκ  επηρέασε πολλούς νέους καλλιτέχνες, κάτι που έκανε σταθερά εδώ και αρκετές δεκαετίες. Ανάμεσα σ' αυτούς που παραδέχονται την επίδραση της μουσικής του στα τραγούδια τους και στον τρόπο παιξίματος της κιθάρας, ξεχωρίζουμε ονόματα όπως οι Eric Clapton, Neil Young, Mark Knopfler, Wilco και πολλοί άλλοι που οδηγούν τις επιρροές του μέχρι τις μέρες μας, σε ονόματα όπως ο Μ. Ward και η Jenny Lewis.

Ο J.J. Cale, με τη σειρά του, θα προσπάθησε από πολύ μικρός να μοιάσει στα διάφορα είδωλα που ανακάλυπτε από τον χώρο του μπλουζ και του ροκ ακούγοντας μουσική στα διάφορα κλαμπ της εποχής. Τα ονόματα που τον άγγιζαν τότε περισσότερο και αργότερα η μουσική τους θα μεταφερθεί στα τραγούδια του, ήταν αυτά των Clarence «Gatemouth» Brown, Chuck Berry, Les Paul, Chet Atkins.

Στα εφηβικά του χρόνια είχε φτιάξει το συγκρότημα Johnny Cale and The Valentines κάνοντας εμφανίσεις σε πολλές από τις γειτονικές πολιτείες της Οκλαχόμα, όπως βέβαια και στην πόλη Tulsa όπου και μεγάλωσε. Ως John Cale θα κυκλοφορήσει το 1958 το πρώτο του σινγκλ με τίτλο Shock Hop. Δύο χρόνια αργότερα θα ακολουθήσει το Troubles, Troubles με το όνομα John Cale Quintet.

Το 1964, ο Cale αφήνει την πόλη Tulsa της Οκλαχόμα και αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στην πόλη του Λος Αντζελες, όπως έκαναν και κάνουν πολλοί νέοι μουσικοί τότε και σήμερα.

Ο ιδιοκτήτης ενός γνωστού κλαμπ της πόλης θα είναι αυτός που θα τον ονομάσει J.J., για να ξεχωρίζει από τον άλλο Cale της εποχής, που ήταν ο John Cale των Velvet Underground. Το κλαμπ ήταν το Whiskey Α-Go-Go και ο ιδιοκτήτης του, Elmer Valentine, έβαζε τον J. J. Cale να τραγουδά όταν είχε ρεπό ο Johnny Rivers.

Στο Λος Αντζελες θα συναντήσει τον Leon Russell, που τον γνώριζε από την Tulsa, όταν ήταν απλώς ο Russell Bridges, και αυτός με τη σειρά του τον γνωρίζει στον σημαντικό παραγωγό της μουσικής Snuff Garrett, ο οποίος εκείνη την περίοδο δούλευε με καλλιτέχνες όπως οι Bobby Vee, Brian Hyland, Garry Lewis and the Playboys κ.ά. Ο Cale θα γίνει μηχανικός ήχου για πολλές ηχογραφήσεις τραγουδιστών, όπως ο Pat Boone και η Lesley Gore. Εκεί, σε κάποιο διάλειμμα, θα ηχογραφήσει το 1965 το After Midnight, το οποίο μάλιστα θα κυκλοφορήσει και σε μικρό δίσκο, για να ακολουθήσει στη συνέχεια και ένα

Γιατί ο τάφος του Jim Morrison ( 8 Δεκεμβρίου 1943 - 3 Ιουλίου 1971) έχει Ελληνική επιγραφή;

Ο Τζέημς «Τζιμ» Ντάγκλας Μόρισον (James "Jim" Douglas Morrison) (8 Δεκεμβρίου 1943 - 3 Ιουλίου1971) ήταν ένας Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Φλόριντα και ήταν ο τραγουδιστής και στιχουργός του δημοφιλούς αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Doors...
Θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της ροκ μουσικής. Έγραψε επίσης αρκετά βιβλία ποίησης, ένα μικρό ντοκιμαντέρ και δύο βίντεο κλιπ ("The Unknown Soldier" και "People are Strange").
Ο θάνατός του σε ηλικία 27 ετών στο Παρίσι της Γαλλίας κατέπληξε τους θαυμαστές του.
Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πέθανε και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για.....ατελείωτες φήμες και παίζουν σημαντικό ρόλο στο μυστήριο που εξακολουθεί να τον περιβάλλει.
Ο Τζιμ Μόρισον είχε σκωτσέζικη και ιρλανδική καταγωγή και ήταν γιος του ναυάρχου Τζωρτζ Στίβεν Μόρισον και της Κλάρα Κλαρκ Μόρισον, που γνωρίστηκαν το 1941 στη Χαβάη.
Ο Τζιμ Μόρισον γεννήθηκε 11 μήνες μετά, στη Μελβούρνη της Φλόριντα.
Το 1971, ο Μόρισον μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι μαζί με την Πάμελα Κούρσον. Του άρεσε η αρχιτεκτονική της πόλης και έκανε μεγάλους περιπάτους εκεί, όμως λέγεται ότι τον είχε πιάσει κατάθλιψη και ήθελε να επιστρέψει στην Αμερική.
Στο Παρίσι έκανε και την τελευταία του ηχογράφηση σε στούντιο με δυο

2Pac το ταλέντο του εξακολουθεί να λάμπει από τον ουρανό - της Λουίζας Ζουγρή

Η μαρτυρική εικόνα του Τupac Amaru Shakur που από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του άρχισε να έχει διάφορα προβλήματα με τον νόμο θα τριγυρνάει στο πέρασμα του χρόνου που αντί να μειώνει τη λάμψη του, θα μεγαλώνει τον αριθμό των φανατικών φίλων του, αρκετοί από τους οποίους τον αποκαλούν προφήτη.

Με γονείς που ήταν μέλη του κινήματος των Μαύρων Πάνθηρων, ο 2 Pac μόλις το 1994 καταδικάστηκε σε 4 1/2 χρόνια φυλακή για άδικη επίθεση και ήταν ο πρώτος φυλακισμένος με Νο 1 άλμπουμ στην Αμερική.

Εκτός από τον βίαιο χαρακτήρα του όμως είχε το ταλέντο να γράφει ποιήματα, ταλέντο που αξιοποίησε στα πρώτα του τραγούδια ενώ ήταν σπουδαστής στη σχολή καλών τεχνών της Βαλτιμόρης. Το όνειρό του μάλιστα ήταν να παίξει Shakespeare του οποίου ήταν θαυμαστής.

2Pacalypse Now ήταν ο τίτλος του πρώτου του άλμπουμ που κυκλοφόρησε ενώ ήταν παράλληλα χορευτής στο συγκρότημα των Digital Underground.

Ακολούθησε το Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z που έγινε πλατινένιο και τον καθιέρωσε σαν αστέρι πρώτου μεγέθους. Το Me Against the World, που έγινε Νο 1 κυκλοφόρησε ενώ ήταν στην φυλακή.

Με το επόμενο άλμπουμ του All Eyez on Me που ξεπέρασε σε 2 μήνες τα 5 εκατ αντίτυπα και ήδη τα 9, έδωσε μεγαλύτερο βάρος στις υποκριτικές του ικανότητες και έπαιξε σε αρκετές ταινίες όπως  Juice, Poetic Justice δίπλα